ساعت ۱۱: اطلاعات. هوش. اخبار طبقه‌بندی‌شده. و ما، مردمان بیرون این دیوارها، در همان ساعت، مشغول حدس‌زدن، تحلیل‌کردن، قضاوت‌کردن. قدرت، می‌داند و مردم، می‌پندارند. و فاصله‌ی این دو، همان جایی‌ست که تاریخ زاده می‌شود. ساعت ۳ بعدازظهر: جلسه‌ای خصوصی. بی‌دوربین. بی‌خبر. بی‌ما. انگار حقیقت همیشه دوست دارد در اتاق‌های بسته حرف بزند و وقتی بیرون می‌آید، دیگر «روایت» شده است، نه واقعیت. تمام این روز، برای رسانه‌ها نوشته شده، اما برای مردم نه. ما فقط «ایمپرشن» می‌گیریم؛ آن‌ها «تصمیم». و اینجاست که روزنوشت من، نه درباره‌ی رئیس‌جمهور، بلکه درباره‌ی ماست: ما که روزمان بی‌برنامه می‌گذرد و شب، از بی‌حاصلی‌اش شکایت می‌کنیم. ما که قدرت زمان را دست‌کم گرفته‌ایم و بعد، از ناتوانی خودمان متعجب می‌شویم. این برگه می‌گوید: دنیا را کسانی می‌چرخانند که حتی برای سکوت‌شان هم قرار ملاقات دارند. و شاید، عرفانِ امروز، نه در ترک دنیا، که در مهندسی آگاهانه‌ی روز باشد. اگر قرار است تغییری باشد، از همین‌جا شروع می‌شود: از احترام گذاشتن به ساعت‌هایی که بی‌صدا، ما را می‌سازند یا از ما عبور می‌کنند.