دهخدا؛ آن‌گاه که زبان، خانهٔ هویت می‌شود امروز، سالروز درگذشت علی‌اکبرخان دهخداست؛ مردی که در یک تن، هم ادیب بود و هم سیاست‌مدار، هم طنزپرداز بود و هم تاریخ‌نگار زبان. کمتر کسی در فرهنگ ما چنین جمع اضدادی را با این اندازه از وقار و اثرگذاری در خود جمع کرده است. دهخدا با امضای «دَخو» در صوراسرافیل، طنز را از خندهٔ صرف نجات داد و به سلاح آگاهی بدل کرد؛ طنزی که افشا می‌کرد و بی‌آنکه فریاد بزند استبداد را عریان،. طنز او منطق داشت، اخلاق داشت، و از همه مهم‌تر، درد داشت؛ درد مردمی که زبانشان بریده بود اما هنوز می‌شد با کلمه از حق گفت. اما برای من، دهخدا پیش از هر چیز، دهخدای لغت‌نامه است. آن کتاب عظیم که در خانهٔ ما مصحفی از آن بود؛ آن‌چنان بزرگ که در کودکی نمی‌توانستم آن را در دست بگیرم و ناچار روی زمین آن را می‌گشودم، گویی برای خواندنش می بایست آن را سجده کرد. هنوز هم، با گذشت دهه‌ها، معتبرترین و بزرگ‌ترین فرهنگ زبان فارسی است. لغت‌نامه‌ای که فقط واژه نمی‌گوید؛ تاریخ می‌گوید، شعر می‌آورد، نثر شاهد می‌گیرد، و گاه دست ما را می‌گیرد و به اشخاص، مکان‌ها و رویدادها می‌برد؛ انگار زبان را در بستر زندگی‌اش روایت می‌کند. به یک کلام: کاری است کارستان. و اگر لغت‌نامه، عقل منظم دهخداست، امثال و حکم دل مردمی اوست؛ پلی میان فرهنگ رسمی و زبان کوچه و بازار. جایی که حکمت، لباس محاوره می‌پوشد و فلسفه، با کنایه و ضرب‌المثل به خانه‌ها راه پیدا می‌کند. دهخدا خوب می‌دانست که فرهنگ، اگر مردمی نباشد، موزه‌ای می‌شود بی‌جان.